تتمة سورة النساء لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً ( 148 ) دوست نمىدارد خدا آشكار كردن سخن بد را ، مگر كسى كه بر وى ستم شده ؛ و هست خدا شنوا ، دانا . تفسير : اگر از كسى در امور دين يا دنيا عيبى معلوم شود ، مشهور نبايد كرد ؛ خدا ( ج ) همه سخنان را مىشنود ، و بر تمام كارها آگاه است ، و هركه را « 1 » بر وفق آن جزا مىدهد . اين را غيبت مىگويند . تنها مظلومان مجازند كه ظلم ستمگران را به مردم « 2 » آشكارا بيان كنند . همچنين ، در بعضى مواقع ديگر غيبت رواست ، شايد در اين‌جا ازين جهت اين حكم فرموده شده تا مسلمان منافق را مشهور نسازد ، و على الاعلان وى را بدنام نكند ، زيرا ، ممكن است بيشتر كينه پيدا كند و بىباك شود ؛ بلكه منافق را به‌طور مبهم نصيحت كنند ، منافق خود خواهد دانست ، يا در خفيه نصيحت كنند ، شايد هدايت شود ، چنانچه حضرت پيغمبر ( ص ) نيز چنين مىكرد ، و نام كسى را به بدى شهرت نمىداد . إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 ) اگر ظاهر گردانيد كار نيك را ، يا پنهان داريد آن را ، يا عفو كنيد از بدى ؛ ( پس هر آئينه ) خدا عفوكننده ، تواناست . تفسير : در اين آيت منظور ترغيب مظلوم به عفو نمودن است . چون خداى قدير متعال با وجود توانائى و قدرت ، خطاى گنهكاران را مىبخشد ، بنده ناتوان بايد به طريق اولى از سر

--> ( 1 ) . همه كس را ( 2 ) . براى مردم